Neden Savaşa Hayır?

 

“Savaş siyasetin başka araçlarla sürdürülmesidir.”

Tarihin gördüğü en acımasız savaşlardan birisi olan ve yaklaşık 10 milyon insanın öldüğü 1. Dünya Savaş’ından sonra, bir daha böyle bir savaşın tekrarlanabileceğine kimse ihtimal vermemişti.

Savaşan devletler; ülkeler arasındaki sorunların barış yoluyla çözülmesi için Cemiyet-i Akvam yani Milletler Cemiyeti’ni kurduklarında, bir daha dünya savaşının tekrarlanmasını önlediklerini düşündüler.

Yanıldıklarını anlamaları için birincisinden daha acımasız, daha kanlı ve daha çok insanın ölmesi gerekiyordu. Öyle de oldu. 

50 milyondan fazla insan öldü ikinci savaşta.

Peki ne yaptılar? 
İlkinde olduğu gibi barış için kurdukları Milletler Cemiyeti’ni önce feshettiler,  ve dediler ki; “bir daha böyle savaşlar olmasın.” Olmasın dedikleri savaşlarda 60 milyondan fazla insan öldü.  

Bu sefer adına ‘Birleşmiş Milletler’ (BM) dediler.

Yani “bu sefer savaşın olması gerçekten zorlaştı” dediler. Savaşı BM’nin şartına bağladılar.

Yani savaş olmasın ama olacaksa da, BM karar versin.

Ve barış isteyen bu ülkeler;  savaş örgütü NATO’yu kuran aynı ülkeler. Yani, barışı da savaşı da aynı ülkeler yönetiyor.

Savaş isteyen ülkelerin aynı zamanda dünyanın en büyük silah üreticisi ülkeler olması ve bu ülkeler NATO’yu yönetiyorlarken;  aynı zamanda barışı savunması ve BM’yi yönetmesi ne kadar inandırıcı.

‘Soğuk Savaş’ dönemini, 40 yılı, ‘komünizm tehlikesi’ var diye savaşla geçirdiler; büyük, zengin, emperyalist güçler.

Berlin Duvarı yıkıldı, Sovyetler dağıldı, komünizm tehlikesi geçti ama savaşlar bitmedi.

Çünkü dünya hala tehlikedeydi; büyük, zengin, emperyalist devletler için.

Yugoslavya’yı parçaladılar,

Irak’ta Saddam’ı devirdiler,

Afganistan’da Taliban’ı devirdiler,

Filistin’i yerle bir ettiler,

Latin Amerika’yı ‘paramiliter’ ordularla kana buladılar,

Afrika’nın madenlerini sömürürlerken “Kara Kıta” yı birbirleriyle savaştırdılar, tehlike bitmedi, geçmedi.

‘El Kaide’ yi kendi elleriyle yaratıp düşmana karşı savaştıranlar, şimdi yarattıkları düşmana karşı savaşıyorlar.

Amaç dünyayı yeniden şekillendirmek olunca her şey mübah.

Şimdi  ‘Arap Baharı’ rüzgarı estiriyorlar.

Mısır, Tunus, Libya’da bitti…

Şimdi Suriye var, sonra İran.

Peki, bugün Suriye’de olup biten durumun sadece Esad ve muhaliflerin(!) arasında bir savaş olarak mı görmeliyiz. Ya da bize gösterilmeye çalışıldığı gibi; Muhalifleri (Özgür Suriye Ordusu) demokrasi isteyen güçler, Esad’ı ise demokrasi karşıtı diktatör olarak mı görmeliyiz.

Bu savaşın öncekilerinden bir farkı var mı?

Bir ülke; bir başka ülkedeki iktidarın devrilmesi için, o ülkedeki muhalifleri silahlandırmak, eğitmek hakkına sahip midir?

Bugün; Suriye üzerinde yapılanların aynısının Türkiye için yapıldığını düşünürsek, Esad’ın ülkesini savunmak için verdiği tepkiden farklı bir tepki mi vereceğiz.

Bu savaş, Akçakale’de 5 insanımızın ölmesiyle “haydi savaşa girelim” naralarını atanların, asıl savaşlarını ve teskereyi kimlerin adına çıkarttıklarını gizlemek için kullandıkları örtüden başka

bir şey ifade etmiyor.

Aynı şekilde ise bizim, Suriye’deki savaşa karşı çıkmamız; ne Esad’çı olmamız ile ne de AKP karşıtı olmamızla açıklanabilir.

Yani Esad’çı olmasaydık ya da AKP’li olsaydık savaşadan yana mı olacaktık.

Yani şunu demeğe getiriyorlar: Savaşa karşıysan Esad'cısın.

Bu kelimenin tam anlamıyla; saçmalığın daniskasıdır.

Akçakale’ye düşen top mermileriyle ölen 5 vatandaşımız, AKP’nin baştan beridir izlediği savaş politikasının sonucudur. ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi’nin sonucudur.

Amerikanın Ortadoğudaki taşeronluğunu üstlenenlerin, BOP’un eş başkanıyım diyenlerin sonucudur. 

Savaşa karşı çıkmak; sadece yoksulların ve ezilenlerin cepheye sürülerek ölmeleri ve öldürmelerine, ya da sivillerin ölmesini istememekten daha önemli bir gerekçeye sahiptir.

O gerekçede; hammadde kaynaklarını ve pazarları ele geçirmek yani nüfuz alanları genişleterek ‘kar’ elde etmek isteyen gözü dönmüş silah tüccarlarının ve emperyalist devletlerin planlarına karşı çıkmaktır.

Emperyalizme karşı çıkmaktır.

Ezen emperyalist devletlerin karşısında sömürülen, ezilen halkların yanında olmak demektir.

Irak savaşına bakınız. Irak’ta ‘kitle imha silahları’ var diyerek medya aracılıyla, dünyanın tehlikede olduğu üzerinden savaşın haklılığı ve Saddam’ın devrilmesi gerekliliği propagandası yapılarak, gerçekler gizlendi. Gerçeklerin öyle olmadığı ortaya çıkınca,

Saddam nasıl olsa çoktan devrilmiş olacaktı.

Ve bugün Irak’a silah satan ülkeler sıralamasında ve petrolün kontrolünde ABD’li firmaların birinci sırada olması aslında söylemeye çalıştıklarımızın özetidir.

Muhaliflerin yaptığı katliamları, Esad’ın yaptıklarından daha önemsiz göstermeye çalışmak, bilerek ya da bilmeyerek savaşın gerçek sebeplerini ve kim için savaştığını gizlemeye çalışanların ekmeğine yağ sürmekten başka bir şey ifade etmez.

“Suriye’yi bir iki saatte yok edecek güçteyiz” diyerek savaş çığırtkanlığı yaparken zamları ardı ardına sıralamak akıllıca olsa gerek.

Bugün emperyalistlerin ekmeğine yağ sürenlere şunu lafı hatırlatalım:

“Kapitalizm, gölgesini satamadığı ağacı keser.”

Bu sebeple; bu savaş bizim savaşımız değildir.

 Bu yazı 10.10.2012 tarihli Aydınpost'ta yayınlanmıştır.

http://www.aydinpost.com/neden-savasa-hayir-31710yy.htm?interstitial=true